Ongemakkelijke ontmoetingen

De eerste ontmoeting
De tovenares liep zonder duidelijk doel door de bossen en velden tussen Magnimar en Zandhoek. Op een open plek werden zij en haar vleermuis overvallen door een irritante gnoom, die zichzelf voorstelde als Qualisar. Diens vijandige houding dreigde een gevecht te ontlokken, maar de situatie veranderde toen een bepantserde joekel van een half-ork tevoorschijn kwam, die eiste dat eenieder die aanwezig was zich identificeerde als licht of duister.

De gnoom koos eieren voor zijn geld en maakte zich uit de voeten. Tevreden met zijn heldendaad stelde de half-ork zich voor als Greruk de Schone, een ogenschijnlijk onterechte naam. Hij besloot de tovenares en haar vleermuis te begeleiden naar haar doel, waar dat ook moge zijn.

De tweede ontmoeting
De overgebleven leden van de Vrienden van Onord begaven zich ondertussen in de richting van Magnimar. Daarbij kwamen zij langs een tempel, waar zij de ezel die zij van Horsa hadden overgenomen en Horsyan hadden gedoopt, als eerbetoon aan de twee afgevallen Vrienden, aan een paal bonden. De lokale priester, Martusz Bergveld, leek niet geheel op zijn gemak met dit onaangekondigde bezoek, maar bood toch enige gastvrijheid.

Tegen de avond kwamen ook het vreemde duo van Greruk en de tot nog toe onbekende tovenares aan bij de Pagode van de Schemering, op zoek naar onderdak voor de nacht. De tovenares bleek de vreemde taal van Ofuk'N te spreken en zij stelde zich aan hem voor als Salammbô Matho. Door het gekibbel tussen de overige aanwezigen, aangedreven door Greruks zoektocht naar het duister, misten zij deze verhandeling.

De Tempel van de Schemering bleek een duister geheim te hebben. Maandelijks komen weerwolven uit de buurt zich tegoed doen aan vleesachtigen, gewoonlijk schapen en geiten, soms opzettelijk achtergelaten voor het roedel. Het begon te dagen dat de paal waar Horsyan aan vastgebonden was, dezelfde was als waar de geitelijke offers ook gepresenteerd worden. Ontevreden met deze gang van zaken begaven de Vrienden en het Duo zich naar buiten om de trouwe ezel te salveren. Horsyan bewees zijn heldhaftigheid door zich kranig te weren tegen de inmiddels gearriveerde weerwolven.

Enige klop later waren de wolven gedood of gevlucht. Tijdens het gevecht had Salammbô magie gebruikt, die Greruk als duister dacht te herkennen. De verwarring werd niet minder, toen zij licht noch duister bleek te zijn. Meer op zijn hoede zou Greruk zich desondanks aan zijn woord houden om Salammbo te beschermen, zolang zij geen kwaad deed.

Een derde ontmoeting?
Priester Martusz schopte zonder pardon de vermeende helden zijn tempel uit, klagend dat het jarenlange evenwicht tussen de bewoners van de streek en de weerwolven was verstoord. Met een welgemeend "zak er maar in" trok de nieuwe groep verder richting Magnimar, waar het duo toevallig ook naar op weg was.

De reis verliep verder zonder moeilijkheden. In Magnimar nam het reisgezelschap haar onderdak in de Ronde Kruk, de grootste herberg van de stad. Vooral Horsyan werd warm ontvangen. Greruk ging direct aan de ossenmelk, een specialiteit van het huis, terwijl de overigen het bij haalbaardere drankjes hielden. Het wantrouwen groeide, vooral in de richting van de tovenares. Na enig aandringen stelde zij zichzelf voor als Menotz, uit Osirion.

Licht ontevreden werd besloten om de missie van Kanuni en Kaddrion te voltooien. Daartoe zou contact moeten worden gezocht met de onderwereld van de stad. Als inwoner wist Kaddrion zich Nils Veder te herinneren, die in dienst was van de familie waar ook Kaddrion zelf voor werkt: de familie Kaddren. Nils Veder had een verleden als kleine crimineel en had wellicht nog wat contacten die hij zou willen delen met onze vrienden.

Kanuni en Kaddrion bespraken de ontstane situatie getweeën, terwijl zij Horsyan naar de stadsstallen brachten. Een missie tijdens welke vooral Kaddrion weer volledig ondergedompeld werd in het leven op de straat. De twee avonturiers besloten Greruk te vertrouwen, al was het een vreemde snuiter, maar om een extra oog op "Menotz" te houden. In de Ronde Kruk besprak de half-ork ondertussen zijn ongemak met Salammbô. Die biechtte op dat zij geen zieke tante had in Magnimar, maar dat zij nog niet kon vertellen wat haar zo dwars zat, dat ze aan het dwalen was geslagen. Greruk drong niet verder aan en besloot nog wat te patrouilleren.

Een ontmoeting met Nils Veder lijkt de volgende stap te zijn op weg naar het oplossen van menig mysterie